Co Powinna Usłyszeć Bruksela?

"Muszę iść na operację biodra, jest coraz gorzej, ale wciąż nie mogę tego zrobić. Nie mam z kim zostawić dorosłego syna, który wymaga stałej, całodobowej opieki. Przez jakiś czas mieszkał w mieszkaniu wspomaganym, ale wsparcie tam nie było dostosowane do jego potrzeb i musiał wrócić do domu, do mnie. Mam już coraz mniej siły. " - Maria

"Mam trojaczki, cała trójka to dzieci z niepełnosprawnością. Czy przysługują mi 3 świadczenia pielęgnacyjne? Na każde dziecko? Nie - otrzymuję tylko jedno." - Lidia

"Całe życie z trudem łączyłam pracę zawodową z opieką nad córką z niepełnosprawnością. Wypracowałam sobie emeryturę, ale jest niższa niż w sytuacji, gdybym wcale nie pracowała i pobierała świadczenie. To rażąca niesprawiedliwość." - Alicja

"Jestem zmęczona do granic. Chciałabym wyjechać, gdziekolwiek, chociaż na kilka dni, odpocząć, ale nie mam z kim zostawić dorosłego syna ze sprzężoną niepełnosprawnością." - Krystyna

"24h opiekuję się siostrą - leżącą, bez kontaktu. Mam też syna z zespołem Aspergera. Czuję, że jestem z opieką nad nimi sama. Mam depresję. Nie udało mi się nigdy skorzystać z żadnego rządowego programu wsparcia ani projektu." - Agnieszka

To tylko niektóre z wypowiedzi naszych fundacyjnych mam, jakie padły podczas konsultacji dotyczących sytuacji osób z niepełnosprawnością i ich rodzin w Polsce. W tym kontekście szczególnie zależało nam na zaakcentowaniu kluczowych postulatów naszego środowiska, nad którymi pracujemy w grupie roboczej praw opiekunek/opiekunów OzN inicjatywy "NaszRzecznik" #naszrzecznik.

W ubiegły poniedziałek w siedzibie fundacji odwiedziła nas Katrin Langensiepen - niemiecka deputowana do Parlamentu Europejskiego z Partii Zielonych, Wiceprzewodnicząca Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, która sama będąc osobą z niepełnosprawnością, reprezentuje głos obywateli, którzy wymagają wsparcia w codziennym funkcjonowaniu i ich rodzin.

W tym roku postanowiła wyruszyć w podróż po krajach członkowskich, aby dowiedzieć się, z jakimi wyzwaniami mierzą się w codziennym życiu osoby z niepełnosprawnością i ich opiekunowie z różnych części Unii Europejskiej.

Wszystko po to, by ocenić, jakie narzędzia można wdrożyć z poziomu Brukseli w celu poprawy ich warunków życia. Dziękujemy Katrin i wszystkim zaangażowanym w spotkanie KTOSIOM