Projekt "Wytchnienie" - Start

20 lutego to Światowy Dzień Sprawiedliwości Społecznej. Myśląc nad tematem sprawiedliwości społecznej, mam taki komiksowy obrazek w głowie: grupa ludzi składająca się z moich bliskich i przyjaciół, pań z przedszkola, opiekunów wytchnieniowych, urzędników, radnych, lekarzy, prawników, komisji orzekającej o przyznaniu orzeczenia o niepełnosprawności, facetów wywożących śmieci, kasjerów ze sklepu i policjantów z drogówki stoją za moimi plecami i chórem mówią do mnie "Bogusia! Dawaj, nie martw się! Idź przodem, my zabezpieczamy tyły!!!"

I ja idę odważnie naprzód, bo wiem, że moja wioska to więcej niż moja bliska rodzina. To ludzie, którzy tworzą całą masę przepisów, usług - jednym słowem zasobów, dzięki którym ja wiem, że moja rola jako człowieka (istoty ściśle społecznej) nie jest ograniczona tylko do roli "osoby opiekującej się", ale jest dużo szersza i stanowi o tym, na ile mogę czuć spełnienie.

Piękna wizja, prawda? Ale pytanie, dlaczego to jednak komiksowy obrazek, a nie rzeczywistość? Może dlatego, że przepisy są (łagodnie mówiąc) dziurawe i w tej dziurze siedzą opiekunki/owie osób z niepełnosprawnościami i czekają na drabinę, którą byłby przepis o możliwości łączenia pracy zarobkowej z opieką nad bliską osobą z niepełnosprawnościami.

My, opiekunki/owie nie obronimy się przed czułością i potrzebą troski o osoby, które kochamy, dlatego łatwiej nam podać gotowe ramy, w których musimy się zmieścić. Ale my nie chcemy się musieć mieścić w puszce zwanej "wyzysk budowany na miłości"

Bogusia Bibel - mama 8-letniego Tymka z zespołem Angelmana

fot. A. Gnatkowska