Wierzyła we mnie bardziej niż ja sama

"Codzienność naszej rodziny to były rutynowe, systematyczne czynności, rozmowy, zmęczenie. Smętne dni w czterech ścianach. Czasami oczywiście jakieś wyjścia, ale wszystko w naszym gronie, rodzice - dzieci. Miałam wielką potrzebę psychicznego odpoczynku. Głowa i myśli wiecznie zaprzątnięte problemami, zmartwieniami i obowiązkami. Aż pojawił się mój KTOŚ.

KTOŚ to prawdziwy przyjaciel, czasami zakręcony, czasami zmęczony, ale zawsze z uśmiechem i otwartym sercem. Wysłucha, wesprze, rozkręci, zmotywuje, przywróci wiarę w siebie i swoje możliwości. W to, że ja również jestem wartościowym człowiekiem. Gdy się zjawia, zjawia się energia i chęć do życia. To pomocna dłoń w dużych i małych sprawach. Przekłada się to również na nasze wzajemne relacje w małżeństwie i z naszymi dwoma dorosłymi synami z niepełnosprawnościami. Mój KTOSIOWY przyjaciel...a właściwie przyjaciółka od początku wierzyła we mnie bardziej niż ja sama. Agusia przywróciła mnie światu i świat przywróciła mnie samej. To dla mnie ważne, że jest KTOŚ, kto przyjdzie i zwyczajnie porozmawia z nami i z naszymi synami, jak równy z równym. By nasz starszy syn mógł bywać w świecie, poznawać, odczuwać, rozwijać się. Od października zaczyna drugi rok indywidualnego toku studiów (zdalnie) i bardzo potrzebuje wyjścia na świat. Młodszy syn prawie cały swój czas spędza w domu, z nami lub sam w swoim pokoju. Z racji swojej choroby potrzebuje bardzo dużo zrozumienia, wsparcia i akceptacji. Dzięki temu, że jest w nas teraz większy spokój, optymizm, wiara we własne siły i pozytywne myślenie, możemy to przekazać naszym synom. Nasz KTOŚ to po prostu RODZINA"

 

Renata - mama Marcina i Adama